Historia Manchesteru United to ponad 120 lat tradycji i zamiłowania do piłki nożnej. W ciągu ponad wieku piłkarze, kibice i działacze United doświadczyli glorii chwały oraz smutku porażki. W sercach wszystkich fanów zapisana jest tragedia spod Monachium... 

Manchester United jest największym klubem piłkarskim na świecie. W tym dziale będziecie mogli przeczytać i zobaczyć, jak to było z United na przestrzeni wieków. Dział ten jest jednak raczej dla tych, którzy wolą opowieści od suchych faktów i statystyk. Opowiada on historię United od raczkującego, robotniczego zespołu do klubu o światowej potędze i sławie w nie mniej niż 6500 słowach. Podzielony został na 11 części, a jedenastą wykreśla obecna dekada.

LATA 1878-1909 

Manchester United Football Club został utworzony w 1878 roku, ale pod inną niż obecna nazwa - Newton Heath LYR (Lancashire and Yorkshire Railway). 

North Road. Newton heath grał tu w latach 1878-93.

Pracownicy linii kolejowych na Newton Heath, nie podejrzewając jaki wpływ wywrą na regionalną, krajową lub nawet globalną piłkę nożną, oddali się swojej pasji w założonym przez siebie towarzystwie futbolowym, grając przeciwko innym departamentom LYR lub też innym kompaniom kolejowym. 
 

Jednak, kiedy została utworzona Liga Piłki Nożnej w 1888 roku, piłkarze Newton Heath nie uważali się za wystarczająco dobrych by stać się członkami - założycielami ligi takimi jak Blackburn Rovers czy Preston North End. Czekali aż do 1892 roku by wejść do krajowej ligi. 

1982/93.

Problemy finansowe od początku dręczyły Newton Heath. Doszło do tego, że na początku XX wieku wydawało się, że klub jest skazany na zagładę. Został on jednak uratowany przez lokalnego właściciela browaru. Był nim John Henry Davies. Legenda głosi, że dowiedział się on o sytuacji klubu, kiedy znalazł psa należącego do kapitana Newton Heath Harry'ego Stafforda. Davies podjął decyzję o zainwestowaniu w klub pieniędzy, w zamian za współdecydowanie o jego losach. To doprowadziło do zmiany nazwy i po kilku alternatywnych propozycjach, włączając w to Manchester Central i Manchester Celtic, na przełomie kwietnia i maja 1902 roku narodził się Manchester United. 

1902/03.

Kolejną wpływową osobą przybyłą do Manchesteru United był Ernest Mangnall, który otrzymał posadę sekretarza we wrześniu 1903 roku, ale jest szeroko znany jako pierwszy manager klubu. Jego zespół, w którym znaleźli się piłkarze sprowadzeni przez Mangnalla, tacy jak bramkarz Harry Moger i napastnik Charlie Sagar, zakończył sezon na 3. miejscu w Second Division w sezonie 1903/04 i ponownie w sezonie 1904/05. 

Następny sezon 1905/06 był jednym z najlepszych w początkowej historii Manchesteru United. Linia defensywna, w której wówczas grali Dick Duckworth, Alex Bell i kapitan Charlie Roberts, była podstawową formacją w drużynie, która osiągnęła ćwierćfinał Pucharu Anglii, ale co ważniejsze zakończyła sezon jako druga drużyna w Second Division. Dwanaście lat po spadku do drugiej ligi Manchester United zarezerwował sobie miejsce w najlepszej lidze (czyli ekstraklasie...). 

1905/06.

Z okazji świętowania Mangnall podpisał kontrakt z piłkarzem lokalnych rywali MU - Manchesteru City. Był nim Billy Meredith znany jako "Welsh Wizard" (Walijski Czarodziej). Meredith był uwikłany w skandal w MC wywołany przekupstwem i został wystawiony na listę transferową wraz z 17 innymi piłkarzami. Mangnall bardzo szybko wykonał swój ruch i zdobył podpis Mereditha zanim rozpoczęła się licytacja. Przybycie skrzydłowego okazało się bardzo inspirujące - Meredith asystował przy niezliczonych golach Sandy'ego Turnbulla w sezonie 1907/08, kiedy United zdobył swoje pierwsze trofeum w historii - Mistrzostwo Ligi. 

Jako mistrzowie, piłkarze Manchesteru United zagrali w po raz pierwszy rozegranym meczu o Tarczę Dobroczynności w 1908 roku. Oczywiście słusznie zdobyli to trofeum, pokonując triumfatorów FA Cup Quincy Park Royal 4:0, dzięki hat-trickowi imiennika Sandy'ego, Jimmy'ego Turnbulla. 

Trzecim tytułem zdobytym przez zespół był Puchar Anglii, wywalczony w końcówce wspaniałego sezonu 1908/09. Manchester United pokonał we finale Bristol City 1:0. Bramkę na wagę zwycięstwa strzelił Sandy Turnbull. I tak pierwszy rozdział klubowej historii zakończył się wysoką oceną, z obietnicą nadejścia jeszcze większej liczby jeszcze większych sukcesów oraz przeprowadzki na nowy stadion... 

Tabliczka upamiętniająca Bank Street - stadion, na którym Newton rozgrywało swoje mecze od 1893-1910. Teraz w tym miejscu stoi parking dla Manchester Velodrome.

LATA 1910-1919 

Prawdziwi kibice Manchesteru United wiedzą, że na słynnym Old Trafford po raz pierwszy rozegrano mecz piłki nożnej w sezonie 1909/10. Działka, na której zbudowano stadion, została zakupiona przez Manchester Brewery Company, czyli manchesterowskie browary, którym prezesował John Henry Davies, a następnie podarowana klubowi. Davies zapłacił również za pracę przy budowie, którą rozpoczęto w 1908 roku pod nadzorem renomowanego architekta Archibalda Leitcha. Do 1910 roku klub przeniósł całe wyposażenie wnętrz i zaplecze techniczne ze starej siedziby klubu przy Bank Street. 

Pierwszy mecz na Old Trafford United rozegrał 19 lutego 1910 roku. Nowi gospodarze obiektu przegrali wtedy 4:3 z ich pierwszym gościem, Liverpoolem, ale stadion został wypełniony do ostatniego miejsca 80 tysięczną widownią. 2 dni wcześniej stary, drewniany stadion przy Bank Street zawalił się z powodu strasznej wichury - co było dowodem na to, że zarząd klubu dokonał słusznego wyboru, a Manchester United potrzebował nowego domu. I rzeczywiście, Manchester United został ukoronowany Mistrzostwem Ligi po raz drugi w historii, pod koniec pierwszego pełnego sezonu na Old Trafford 1910/11. Osiągnęli to trofeum w ostatniej kolejce ligi wygrywając u siebie z Sunderlandem 5:1 z dwoma bramkami Harolda Halse'a. 

Halse nie był jedynym bohaterem zdobywającym bramki w tym drugim mistrzowskim sezonie. Kolejnym był napastnik i zawadiaka Enoch "Knocker" West, który zdobył 19 bramek podczas kampanii. Manchester United zdobył również wtedy Tarczę Dobroczynności, pokonując Swindon Town 8:4, dzięki wysokiej formie Halse'a, który zdobył podwójnego hat-tricka! Pomimo takich sukcesów Manchester United nie potrafił utrzymać wysokiej formy. W sezonie 1911/12 i obrońcy tytułu mistrza Anglii rozczarowując zakończyli sezon na 13. pozycji. Sekretarz i jednocześnie manager klubu Ernest Mangnall przyjął ciężar krytyki jaka spadła na niego, zrezygnował z mianowanych funkcji i przeszedł do sąsiadów - rywali zza miedzy - Manchesteru City. 

1911/12

Poszukiwania następcy Mangnalla zakończyły się na osobie J.J. Bentley'a, prezydenta Ligi. Pod jego przywództwem Czerwone Diabły zdobyły czwarte miejsce w lidze w sezonie 1912/13. Sezon 1913/14 był okresem transferów, kiedy Charlie Roberts i Alex Bell zostali sprzedani odpowiednio do Oldham Athletic i Blackburn Rovers. Manchester United zakończył sezon na 14. pozycji, a West został królem strzelców trzeci sezon pod rząd. 

1913/14

Sezon 1914/15 jest warty odnotowania ze względu na zmianę managera - w grudniu 1914 roku role sekretarza i managera zostały po raz pierwszy w historii klubu rozdzielone. Bentley został pełnoetatowym sekretarzem klubu, a John Robson został zatrudniony na stanowisku managera. Zespół Robsona był tylko namiastką tego, który uformował się w poprzedniej dekadzie. Z zespołu, który zdobył FA Cup w 1909 roku pozostali tylko George Stacey, Billy Meredith, Sandy Turnbull i George Wall. Nic więc dziwnego, że klub sturlał się w dół tabeli, ratując się przed spadkiem zaledwie 1 punktem. Czary goryczy dopełnił Mangnall ze swoim MC, które zajęło 5. miejsce, 13 pozycji wyżej niż MU. 

Zanim Manchester United zaczął planować metodę powrotu do pełnej formy, wybuch I Wojny Światowej zepchnął piłkę nożną na dalszy plan. Rozgrywki ligowe zostały zawieszone, a kluby uciekły do regionalnych turniejów. Czerwone Diabły grały w Głównym i Pobocznym Turnieju Lancashire przez 4 sezony, ale to było mniej niż oczekiwano. Do tego sytuacja skomplikowała się tym, że ukarano dwóch najlepszych piłkarzy klubu - Enocha Westa i Sandy'ego Turnbulla - za przyłączenie się do Batalionu Piłkarzy pomagającego Brytyjczykom w działaniach wojennych, najpierw na odsunięcie od meczów, później jednak zostali skazani na "dożywocie", czyli dożywotnią dyskwalifikację. 

Niestety, w międzyczasie Turnbull zginął tragicznie podczas bitwy we Francji w maju 1917 roku, pozostawiając Manchester United bez kolejnego z bohaterów, którzy objawili się na początku wieku. 

LATA 1920-1969 

1919/20... Manchester United powrócił do I Ligi angielskiej 30 sierpnia 1919 roku po czteroletniej przerwie spowodowanej przez I Wojnę Światową. W drużynie w tym pierwszym meczu przeciwko Derby County pojawiło się wiele nowych twarzy - tylko 2 piłkarzy w barwach United grało przed wybuchem wojny w sezonie 1914/15. 

Billy Meredith nadal był na Old Trafford, ale zbliżał się do zakończenia swojej barwnej kariery w Teatrze Marzeń. Rozegrał tylko 19 spotkań w sezonie 1919/20, a United zajął 12. miejsce w First Division. Nowy bohater tłumów, Joe Spence, zakończył sezon jako najlepszy strzelec w klubie z 14 ligowymi trafieniami. Ponownie został najlepszym strzelcem w sezonie 1920/21, a Manchester United zakończył ten sezon na 13. pozycji. 

Następnie manager John Robson zostawił klub, a na jego miejsce przyszedł John Chapman, który otrzymał funkcję sekretarza i managera, które ostatnio jednocześnie sprawował J.J. Bentley. W międzyczasie były manager Ernest Mangnall kontynuował pracę z Manchesterem City, który przeprowadził się na nowy stadion na Maine Road. Mangnall również dokonał transferu Mereditha do MC. Jednak ten transfer z powodu zaawansowanego wieku Billy'ego prawdopodobnie nie miał żadnego wpływu na spadek United w ich pierwszym sezonie bez Walijskiego Czarodzieja w składzie, kiedy wygrali zaledwie 8 z 42 meczów w sezonie 1921/22! 

Drużyna Chapmana, która grała w Second Division została pozbawiona wszystkich gwiazd i nie udało się jej uzyskać awansu w pierwszym (1922/23), a nawet drugim podejściu (1923/24). Jednak w końcu przywódca na boisku, Frank Barson, przywołał wreszcie wyraźną poprawę i w rezultacie Manchester United awansował do First Division w sezonie 1924/25. Czerwone Diabły uplasowały się na drugiej pozycji, tuż za Leicester City, przegrywając zaledwie 8 meczów.

Wysokie loty United zostały potwierdzone 9. miejscem w lidze w sezonie 1925/26. Drużyna Chapmana miała również niezły start w Pucharze Anglii, ale tym razem zatrzymano ich w półfinale, kiedy Manchester City pokonał ich 3:0 na Bramall Lane. Szczęście MC nie trwało długo, jako że przegrali w finale z Bolton Wanderers i stracili swoje miejsce w First Division. Fani United nie mogli sobie jednak pozwolić na radość z niepowodzenia MC. 

Po 2 miesiącach sezonu 1926/27 Czerwone Diabły miały swoje własne problemy, kiedy FA (Angielska Federacja Piłki Nożnej) zawiesiła managera Johna Chapmana z natychmiastowym skutkiem z powodów, które nigdy nie zostały podane do publicznej wiadomości. Skrzydłowy United Clarence Hilditch przejął stery jako piłkarz-manager, podczas gdy klub rozglądał się za bardziej stałym managerem. Jednak "Lal", pomimo faktu bycia pierwszym grającym managerem, niechętnie wystawiał siebie do gry i cały zespół w rezultacie cierpiał. 

Stałym następcą Chapmana został Herbert Bamlett, który przyszedł do klubu pod koniec sezonu. Był on już bardzo znany fanom United, jako sędzia, który dał zwycięstwo w ćwierćfinale Pucharu Anglii w 1909 roku z udziałem MU i Burnley, kiedy Czerwone Diabły przegrywały 1:0 w samym środku burzy śnieżnej. Bamlett stwierdził, że jest zbyt zimno by dograć mecz do końca, więc przerwał mecz. Natomiast w meczu powtórkowym United pokonał Burnley 3:2 i awansował dalej, zdobywając później po raz pierwszy w historii Puchar Anglii! 

Niestety Bamlett nie zdobył już żadnego trofeum z United jako manager. Zespół powoli ześlizgiwał się w dół First Division, kończąc na 15. miejscu w sezonie 1926/27 i 18. w sezonie 1927/28. Następnie delikatnie powrócili w górę tabeli, na 12. pozycję, w sezonie 1928/29. Co prawda Joe Spence nadal strzelał bramki, ale nawet on nie mógł powstrzymać powolnego upadku Manchesteru United... 

Ich obawy sprawdziły się w następnym sezonie, kiedy United miał najgorszy start w ówczesnej historii klubu, przegrywając pierwszych 12 ligowych meczów z rzędu! Tuzin porażek... Włączając w to przegrane na Old Trafford, najpierw 6:0 z Huddersfield Town, a potem 7:4 z Newcastle United. Nadszedł listopad, zanim drużyna Herberta Bamletta zdobyła pierwsze punkty, wygrywając 2:0 w domu z Birmingham City. United ostatecznie przegrał 27 z 42 ligowych meczów w sezonie 1930/31, tracąc 115 goli! 

Degradacja zespołu do II ligi doprowadziła do wywalenia Bamletta i objęcia funkcji managera przez sekretarza Waltera Crickmera. Nie zmieniło to jednak natychmiast stanu rzeczy. United przegrał 2 mecze na rozpoczęcie rozgrywek w Second Division. Cierpliwość fanów wielokrotnie została wystawiona na próbę i niewielu z nich trzymało się w pobliżu klubu - na mecz otwarcia przyszło zaledwie 3507 osób. Kiedy sezon się rozkręcił sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej. Od grudnia w klubowej kasie nie było pieniędzy na gaże piłkarzy. Bankructwo stanęło w drzwiach klubu... 

Zbawienie klubu przyszło w osobie Jamesa Gibsona, fabrykanta produkującego żołnierskie mundury. Zainwestował 30 tys. funtów, zapłacił piłkarzom i wyciągnął klub z dna. Gibson zatrudnił nowego managera - Scott Duncan dostał pieniądze na kupno piłkarzy, jednak nie wydał większości z nich. Straszna gra pod wodzą Duncana w sezonie 1933/34 zaprowadziła Manchester United nad krawędź przepaści do Third Division po raz pierwszy w historii klubu. Ocaleli oni tylko dzięki ostatniej kolejce sezonu, kiedy wygrali 2:0 dzięki golom Toma Manley'a i Jacka Cape'a, wysyłając swoich rywali, Millwall, do III ligi. W tym samym tygodniu Manchester City zdobył Puchar Anglii z gościem zwanym... Mattem Busby w składzie. 

Manchester United sezon 1934/35 zakończył na 5. miejscu, a następnie w sezonie 1935/36 zdobył pierwsze trofeum w dekadzie. Niepokonany przez 19 ostatnich meczów sezonu zapewnił sobie Mistrzostwo Second Division wygrywając 3:2 z Bury na Gigg Lane dzięki golom Manley'a i George'a Mutcha. 

Wspaniała forma w końcówce sezonu w Second Division sugerowała, że United mógłby sobie świetnie poradzić po powrocie do First Division, ale do Świąt Bożego Narodzenia wygrali zaledwie 4 mecze, włączając w to wygraną w Wigilię! Tylko 10 zwycięstw w całym sezonie oznaczało relegację, w momencie kiedy wróg zza miedzy, Manchester City, ponownie udowodnił swoją wyższość zdobywając Mistrzostwo Ligi. W zdegradowanym zespole grał Walter Winterbottom, który póĽniej otrzymał tytuł szlachecki za prowadzenie reprezentacji Anglii przez 16 lat. 

W następnym sezonie 1937/38 United awansował do I ligi, zajmując drugie miejsce tuż za Aston Villa. Scott Duncan mógł się cieszyć tylko do listopada 1937, kiedy opuścił klub na rzecz Ipswich Town. Walter Crickmer ponownie wszedł na ławkę rezerwowych jako troskliwy manager Manchesteru United. W blasku fleszy sezonu prowadzonego przez Duncana i Crickmera został odkryty Johnny Carey, który miał później zostać uznany za najwspanialszego stopera w historii futbolu. Rozgrywając 32 mecze w barwach Manchesteru United i zdobywając 6 bramek, Carey pomógł tym razem utrzymać klub w lidze, który zajął 14. miejsce, podczas gdy MC tym razem został zdegradowany ligę niżej! Jednak nie było czasu nasycić się smakiem zemsty - wybuch wojny po raz kolejny wstrzymał rozgrywki ligowe na kilka lat... 

Wybuch II Wojny Światowej zmusił piłkę nożną do przerwania rozgrywek pomiędzy rokiem 1939 a 1949. Ale nawet pomimo zawieszenia ligi angielskiej, Old Trafford nadal znajdował się w centrum zainteresowania.
11 marca 1941 roku stadion został zbombardowany przez Niemców. Podczas ataku zniszczona została główna trybuna, szatnie oraz biura. Nalot spustoszył dużą część zaplecza, ale w ciągu kilku lat wszystko miało zostać odbudowane i nad stadion miały wrócić pogodne nastroje. 

Wszystko wróciło do normy, gdy do klubu przyszedł Matt Busby. Wtedy jeszcze nie wiedział, że zostanie najbardziej znanym, szanowanym i najważniejszym człowiekiem w historii Manchesteru United. Były piłkarz Manchesteru City i Liverpoolu służył w 9. Batalionie Królewskiego Skrzydła Liverpoolu, gdzie ukazał swoje dowódcze umiejętności. Te wartości nie mogły ujść czujnemu oku United. 

Sir Matt Busby

Busby dołączył do Czerwonych Diabłów w 1945 roku, początkowo na 5 lat. Na pewno nie przypuszczał, że będzie prowadził klub 25 lat później! Pierwszym krokiem Busby'ego i Murphy'ego na drodze do sukcesu było zbudowanie zespołu zdolnego do podjęcia walki o krajowe trofea. Udało to się im prawie przy pierwszym podejściu, kiedy United zajął 2. miejsce w Lidze Angielskiej tuż za Liverpoolem w sezonie 1946/47, pierwszym po II Wojnie Światowej. Była to najwyższa pozycja klubu od 36 lat, a do tego rezerwy United wygrały swoją (Centralną) Ligę Angielską w tym samym sezonie. Busby wymieszał młodych, lokalnych chłopaków i starszych, doświadczonych piłkarzy. Eksperyment się udał i już w następnym sezonie 1947/48 Manchester United zdobył Puchar Anglii pokonując we finale Blackpool z takimi zawodnikami jak Stanley Matthews, Stan Mortensen czy Harry Johnston. Tak więc mięło 39 lat od momentu kiedy Manchester United zdobył po raz pierwszy i do tego roku jedyny puchar. 

Puchar Anglii był również pierwszym wielkim trofeum od zdobycia Mistrzostwa Division One w 1911 roku, a zdobycie tytułu mistrzowskiego stało się celem numer 1 dla ludzi Busby'ego. Podczas pierwszych 5 powojennych sezonów Manchester United 4-krotnie zajmował drugie miejsce w lidze angielskiej, a tylko raz był czwarty (w 1949/50). Dreszczyk emocji w pogoni po tytuły przyniósł przypływ fanów - ponad milion z nich przeżywało koleje losu Manchesteru United podczas sezonu 1947/48, wyciągając klub z długów. Z pewnością ci fani nie musieli długo czekać, by zostać wynagrodzonymi sukcesem, na który zasługiwali...

Wszystkie dobre rzeczy, niestety, szybko się kończą. Dobrym przykładem jest chociażby początek lat 50. w United, kiedy managerem Czerwonych Diabłów był Matt Busby. Różnice poglądów i wewnątrzklubowe kłótnie doprowadziły do rozejącia się dróg w 1948 roku po zdobyciu Pucharu Anglii Johnna Morrisa, który odszedł do Derby County i Charlie'ego Mittena, który wyniósł swoje czarodziejskie umiejętności do Columbii. Niektórzy fani martwili się stratą gwiazd takiego kalibru, ale każdy kto wierzył w Busby'ego został wkrótce nagrodzony. 

Wspaniałym pomysłem Szkota było promowanie młodych piłkarzy, których rekrutował i ćwiczył w rezerwach w późnych latach 40. Jackie Blanchflower i Roger Byrne byli pierwszymi, którzy wyłonili się i zostali nazwani "Busby Babes" (Dzieci Busby'ego) przez gazety. 

W ich debiutanckim sezonie 1951/52 Manchester United zdobył mistrzostwo ligi po raz pierwszy od 1911 roku. 21-letni Byrne miał wielki udział w tym sukcesie, występując w 24 meczach, włączając w to 6 na skrzydle, skąd strzelił 7 bramek. Potem powrócił na swoją pozycję lewego obrońcy i dostał opaskę kapitana w lutym 1954 roku, którą trzymał przez 4 lata. 

W sezonie 1955/56 i 1956/57 Byrne zdobył mistrzostwo Anglii jako kapitan wspaniałej młodzieżówki, w której grało kilku kolejnych absolwentów szkółki piłkarskiej Busby'ego. Eddie Colman, Mark Jones i David Pegg grali regularnie w seniorskim zespole, trzymając w zębach Młodzieżowy Puchar Anglii, który United wygrywał przez 5 lat pod rząd od jego zaistnienia w 1953 roku. 

Jednak nie wszystkie młode talenty zostały wyhodowane w klubie. Manager Manchesteru United był równie szczęśliwy, gdy wpadł w wir transferowych zakupów w marcu 1953 roku, wydając blisko L30 tys. na kupno Tommy Taylora, supernapastnika z Barnsley. Anglik udowodnił, że warto było go sprowadzić za taką sumę, strzelając mnóstwo goli dla United i reprezentacji Anglii. Za kolejne ogromne pieniądze w grudniu 1957 roku sprowadzono bramkarza z Doncaster Rovers. Był nim Harry Gregg. Transfer o wartości L23 tys. był wtedy światowym rekordem za bramkarza, ale wkrótce okazało się, że pieniądze zostały dobrze wydane i Gregg natychmiast zadomowił się między słupkami w bramce United, broniąc znakomicie. Wkrótce został też piłkarzem nr 1 pierwszej reprezentacji swego kraju - Irlandii Północnej. 

Busby Babes, Dania, 1955.

Kolejnym młodym piłkarzem, który wybił się w klubie i reprezentacji był Duncan Edwards. Tak energicznego, utalentowanego i dojrzałego nastolatka Matt Busby nie mógł długo utrzymać z dala od seniorskiego zespołu United. W kwietniu 1953 roku Edwards stał się najmłodszym piłkarzem Division One w historii - debiutując miał 16 lat i 185 dni!

Meczem, który prawdopodobnie streścił nową erę Busby Babes, było spotkanie z Arsenalem na Highbury 1 lutego 1958 roku. Przy wrzasku 63 578 kibiców Czerwone Diabły pokonały Kanonierów 5:4 w meczu-thrillerze. Dla Manchester United bramki strzelili: Edwards, Taylor (2), Bobby Charlton i Dennis Viollet. 

Niestety mecz, który prawdopodobnie był ich najlepszym występem na angielskiej trawie, był również ostatnim występem specyficznego składu Manchesteru United. Po Highbury Busby Babes grały w rewanżowym meczu Pucharu Europy z Crveną Gvezdą Belgradu. Ponownie wygrali 5:4, rewanżując się za remis na Old Trafford, ale w drodze powrotnej ich świętowanie sukcesu zostało przerwane przez ogromną tragedię. Po międzylądowaniu i zatankowaniu paliwa na lotnisku pod Monachium 6 lutego 1958 roku samolot Manchesteru United rozbił się podczas startu. Zginęły 22 osoby, w tym 7 piłkarzy: Byrne, Colman, Jones, Pegg, Taylor, Geoff Bent, i Liam Whelan. Duncan Edwards był 8 piłkarzem, zmarłym 15 dni po katastrofie w jednym z niemieckich szpitali z powodu odniesionych ran.